Cabaretophet.net

Na tijdenlang steeds weer hetzelfde gedaan te hebben, nu meer van hetzelfde (met taalvauten en alles), maar andere opzet en makkelijker te onderhouden?

Denkt u eraan!...

Gezien...

De redenaar - Victor Löw


www.humstu.nl


Veldhuis & Kemper


www.veldhuisenkemper.nl


Ajuinen en Look


www.harrykies.nl


Alex Agnew


Berry Lussenburg


http://www.berrylussenburg.nl/


Archieven

01 Okt - 31 Okt 2003
01 Nov - 30 Nov 2003
01 Mei - 31 Mei 2004
01 Jun - 30 Jun 2004
01 Jul - 31 Jul 2004
01 Aug - 31 Aug 2004
01 Sep - 30 Sep 2004
01 Okt - 31 Okt 2004
01 Nov - 30 Nov 2004
01 Dec - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Jan 2005
01 Feb - 28 Feb 2005
01 Mei - 31 Mei 2005
01 Jun - 30 Jun 2005
01 Sep - 30 Sep 2005
01 Jan - 31 Jan 2006
01 Apr - 30 Apr 2006
01 Aug - 31 Aug 2006
01 Sep - 30 Sep 2006

Links

Zwartekat
Cabaretlinks

Powered byPivot - 1.30.1: 'Rippersnapper' 
XML Feed (RSS 1.0) 

+ 0 - 1 § De redenaar - Victor Löw

6 april, Zaantheater, Zaandam
7 mei, De Luifel, Heemstede
25 mei, Theater aan het Spui, Den Haag

Beetje vreemd, één voorstelling en 3 data... maar het is waar. In tegenstelling tot al mijn andere voorstellingen ben ik drie keer naar Victor Löw wezen kijken. Niet omdat ik het niet begreep, niet omdat de diepere betekenis van deze toneelvoorstelling zocht, maar omdat het waarlijk geniaal is. De voorstelling is zo enorm gaaf, het verhaal is zeer goed uitgedacht, het karakter is ijzersterk en de kunst waarmee dit op de buhne wordt gezet is onovertroffen (voor mij dan). Het is een toneelmonoloog waarin een 'overspannen' ambtenaar, met als hobby het uit de hoofd leren van belangrijke toespraken en de architectuur van Frank Loyd Wright, zich ontwikkeld tot begenadigd redenaar. En meer vertel ik niet... ga dit gewoon zien! Geen cabaret, maar wonderschoon toneel!

+ 2 - 1 § Veldhuis & Kemper - De geur van

15 mei 2005, De Meerse, Hoofddorp

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik naar Veldhuis & Kemper ben geweest. In ieder geval voor het waanzinnige succes dat ze hadden met het nummer "Ik wou dat ik jou was", waarbij ik nooit het gevoel van de massa heb gehad. Niet dat ik het geen mooi nummer vind, maar ik vond het in de show passen bij het programma, maar los daarvan heb ik nooit de wilde sensatie gevoeld die veel mensen eraan toedichten. In ieder geval, ik heb ze toen twee keer bezocht. Eén keer in Pepijn en de andere keer in het Oude Raadhuis, en ik was beide keren zeer onder de indruk van het programma. Dus er moest nog een vervolg komen en dat kwam er vanavond van. Dankzij Marije die helaas niet kon… wat ik natuurlijk vervelend vind :-).

Wederom had ik niet anders verwacht dan dat het er strak tot zeer strak uit zou zien. Het decor is uitermate minimalistisch ingericht en dat versterkt de show alleen maar. Een piano, een paar lampen en twee ontspannen stoelen zijn voldoende om de voorstelling te dragen. En een leuke banner volmaakt het geheel alleen maar. Dus wat dat betreft geslaagd.

De verhaallijnen die worden uitgeworpen in het gedeelte voor de pauze zijn mooi, maar zijn inmiddels toch wel wat volwassenen en vrouwvriendelijker geworden dan hun eerste programma. Naar mijn gevoel zijn ze wat meer rekening gaan houden met hun veranderde publiek (de nieuwe doelgroep) in dit programma. Iets wat natuurlijk ging gebeuren na de verworven bekendheid in het muziekgebied. Toch storen de lijnen me niet en ze worden ook mooi afgemaakt in het tweede deel, al bezorgt het einde van de openingsscène mij toch een zekere anticlimax omdat die geheel buiten de 'realiteit' van de andere verhalen wordt getrokken. Verder blijft het een mooie voorstelling.

En ja, die pauze… meestal verveel ik me gek in een pauze, maar dit was de leukste pauze ooit… ik ga niets meer vertellen, maar leuke pauze, daarvoor dank!

Al met al een mooie voorstelling, maar als cabaretliefhebber toch een waarschuwing aan de bezoekers: houdt u aub rekening met een hoog bakvisjes gehalte in de bezoekers populatie, zeker als u niet gaat voor de meezingers! Ik gok toch gauw zo'n 80 procent!

+ 1 - 1 § Ajuinen en Look

12 april 2005, De Meerse, Hoofddorp

Thomas van Luyn en Mike Boddé staan weer samen op de planken. In 1995 speelden zij de show "De fiets van Marleen" en daarna ging het duo uit elkaar wegens medische redenen. Inmiddels gaat het beter, Thomas en Mike hebben in de tussenliggende tijd wat soloprogramma's gemaakt en langzaam maar zeker stuurde het steeds meer richting de vereniging van de cabaretiers. Eerst in Kopspijkers, toen de Mike & Thomas show bij de VARA en nu weer in het theater met "Ajuinen en Look".

Terwijl het doek open gaat zien we dat de aankleding minimaal is gehouden, heerlijk strak en mooi neergezet. Twee bankjes, piano en een enorme chandelier. Dat en een ingenieus gebruik van het licht is voldoende om de heren bij ons in de huiskamer te trekken.

De eerste keer dat ik de heren tezamen mocht ontmoeten was in oktober 1994. Een kenmerkende uitspraak van Boddé was "Het kan mij niet vaak genoeg van de hak op de tak springen. Ik kan me vreselijk irriteren als mensen vreselijk hun best doen om één nummer op het andere aan laten sluiten. Mensen vinden het helemaal niet erg als je van a gelijk naar d springt!" …" Wat ik het leukste vind is spelen met de taal. De mogelijkheden, of sterker nog de onmogelijkheden!". Zaken die nog steeds in de huidige show zitten. Het ene onderdeel is nog niet afgelopen of je zit al een minuut in de volgende sketch.

Het geeft de show een chaotisch beeld, terwijl de voorstelling toch zeer sterk in elkaar grijpt. Muzikaal komt een mens weinig te kort bij de voorstelling en er zitten een paar parels van nummers in, maar door de hak-tak instelling is er te weinig tijd om daar echt bij stil te staan.

Toch blijven de heren op hun scherpst in hun 'gesprekken'. Of dat nu gebeurt in de, uit de eerste voorstelling getrokken, bestellingen in een snackbar of in de minutieus getimede 'beleefde' beledigingen aan elkanders adres, maar dat zijn de momenten dat ze hun ware kracht laten zien! Het vervelende is dat een aantal 'cross-talks' die in het programma zitten rechtstreeks uit "De fiets van Marleen" komen en ze daarmee ineens teruggrijpen op de succesnummers van het verleden die ze volgens mij niet nodig hebben. Maar laten we eerlijk zijn, dat is wel mijn voornaamste kritiek puntje… Ajuinen en Look zijn terug, wat ga ik dan zitten klagen!

+ 0 - 0 § Berry Lussenburg / Alex Aknew

23 april 2005, Muzenhof, Leiderdorp
Twee voorstellingen vanavond, beide voor zo'n 45 minuten. Als eerste op de agenda: Berry Lussenburg.

Bij het begin van de voorstelling begin ik gelijk het ergste te vrezen. Het is een voorstelling gebaseerd op een zwaar overdreven rode draad (die keer op keer benoemd dient te worden) en teveel (herkenbare en voorspelbare) woordgrappen. Het lijkt alsof ik naar een voorstelling moppentoppers zit te kijken welke maar niet af wil lopen. De grappen liggen er te dik bovenop en zijn duidelijk apart bedacht van het verhaal eromheen. De rode draad, waarvan de cabaretier zelf keer op keer noemt dat hij als professional die erin heeft geschreven, is geinig bedacht maar te slap om het verhaal te dragen. Daarnaast komen de verschillende onderdelen van de show nergens echt uit de verf (wat ook kan komen door de 45 minuten waarin deze avondvullende show is gedrukt). Het is jammer omdat deze persoon een goede entertainer (let wel: geen comedian) zou kunnen zijn, maar zich nu in te veel bochten moet wringen om de zaal erbij te houden. En laat de moraal maar zitten, die licht er nu zo dik bovenop dat het pijn doet… Cabaret moet schuren, ja, maar niet zo!
PS. In het postje hiervoor had ik het over de mooiste poster… berry heeft door de vreemde montage van de foto voor mij de lelijkste…

De tweede voorstelling is die van Alex Agnew. De eerste keer dat ik hem zag was in de halve finale van Cameretten, waar naartoe hij was afgereisd met een buslading van vrienden en bekenden uit het Belgische. Toen werd al duidelijk dat hij fantastische dingen kan met zijn stem en een uitstekende mimiek/houding om dat te staven. Het probleem wat toen zijn materiaal, het was niet al te origineel en veelal te mager uitgewerkt. En dat is het gebleven. Hij doet nog steeds erg leuke dingen met mond en gezicht, en er zitten hier een daar geniale knallers tussen, maar veelal blijft de voorstelling eentje van heel veel losse flodders die er maar niet willen komen. Jammer, want ik blijf het idee hebben dat hij verder kan komen… mijn aantekeningen van Cameretten:
Vanuit België zijn 35 mensen met een busje meegereisd met de eerste act. Alex Agnew heeft zijn collega's meegenomen, die al een eerste slok van het Nederlandse bier achter de kiezen hebben. Maar Alex is rustig, Alex vertelt... over zijn jeugd en familie. In 'The greatest hits you never heard' gaat het over zijn Engelse vader en Belgische moeder, zijn depressieve zus en muziek. Veel muziek. Van Tom Jones-platen en musicals die zijn vader draaide tot de new age van zijn zus. Veel muziek, hij zingt ook niet onverdienstelijk, maar allemaal fragmenten uit bestaande nummer, waardoor e.a. een beetje te groot medley gehalte krijgt. De Belgische tongval is mooi en zijn Engels is volgens mij uit de omgeving Londen en perfect. Helaas psrak hij wel erg veel Engels. Als gevolg hiervan begonnen mensen in mijn directe omgeving met elkaar te overleggen. Hoewel de tekst wat aan kracht zal inleveren zou ik hem toch adviseren om het te vertalen naar Nederlands. Of natuurlijk alleen nog maar voor jongeren optreden. Wel is hij, net als Najib Amhali of Klaas van Eerden, iemand die veel met (zelfgeproduceerde) geluiden doet. Of het nu de entree van een slechterik uit de film is, het missen van een tram, een sterfscène in een oude cowboyfilm is of een volledige vechtscène tussen hem en 15 ninja's is... dat maakt niet uit... je hoort alles en hij beeldt het goed uit. Zijn act is leuk om naar te kijken, maar moet meer ruimte krijgen, meer ruimte om al die nummers te brengen en om al die scene's na te spelen. Ik krijg het gevoel dat 1 uur materiaal in 30 minuten is gestopt en dit ten koste van de rustpunten is gegaan.

+ 0 - 0 § Zusje Voogd / Ruben & Nathan

29 januari 2005, Muzenhof, Leiderdorp
Twee voorstellingen vanavond, beide voor zo'n 45 minuten. Als eerste op de agenda: Zusje Voogd.

Het begint nogal ruig voor de dames van Zusje Voogd, maar daarna is het leven er al snel uit vrees ik. De onderwerpen, allen gebouwd rond de thematiek van de vercommercialisering van de samenleving, zijn over het algemeen al vaker gedaan en helpen mij niet echt om mee te gaan in hun verhaal. Onduidelijk blijft ook waarom ze in godsnaam dit thema kiezen, maar dan wel met hun kop op de TV en billboards verschijnen als 'domme' dames in de Eneco advertenties. En ze hebben het er niet eens over in hun voorstelling… toch een beetje de olifant in de huiskamer waar niemand het over heeft. Als je dan toch een stelling neemt in de voorstelling "Customized" laat dan ook zien waar je zelf staat. Want grapjes maken over de commercie in een uitvaartcentrum (wat een van de leukere stukjes is, hoewel nauwelijks orgineel) is leuk, maar daarmee maak je je zelf met bovenstaande kennis bij je bezoekers totaal ongeloofwaardig.

De tweede voorstelling is die van Ruben & Nathan met 'Integere types'. Ik heb de heren voor het eerst gezien op één  van de eerste cabaret open podia in Toomler. Daar deden ze een aantal absurde stukjes welke hun een jaartje later de jury- en publieksprijs van Cameretten zouden doen toekomen. Eigenlijk heb ik ze al wat vaker gezien en ook hun nieuwe voorstelling, van welke de flyer/poster reeds door mij was uitgeroepen als mooiste van het seizoen 2004-2005, mocht ik natuurlijk niet missen. En wat vond ik ervan? Ik hink op twee gedachtes voor deze voorstelling. Qua opzet vind ik de show een voortzetting van deel één, maar de ideeën zijn zeer veelbelovend. Als ze deze wat meer body weten te geven in de avondvullende show heb ik er heel veel vertouwen in!