07 05 05 + 32 - 22 Berry Lussenburg / Alex Aknew

23 april 2005, Muzenhof, Leiderdorp
Twee voorstellingen vanavond, beide voor zo'n 45 minuten. Als eerste op de agenda: Berry Lussenburg.

Bij het begin van de voorstelling begin ik gelijk het ergste te vrezen. Het is een voorstelling gebaseerd op een zwaar overdreven rode draad (die keer op keer benoemd dient te worden) en teveel (herkenbare en voorspelbare) woordgrappen. Het lijkt alsof ik naar een voorstelling moppentoppers zit te kijken welke maar niet af wil lopen. De grappen liggen er te dik bovenop en zijn duidelijk apart bedacht van het verhaal eromheen. De rode draad, waarvan de cabaretier zelf keer op keer noemt dat hij als professional die erin heeft geschreven, is geinig bedacht maar te slap om het verhaal te dragen. Daarnaast komen de verschillende onderdelen van de show nergens echt uit de verf (wat ook kan komen door de 45 minuten waarin deze avondvullende show is gedrukt). Het is jammer omdat deze persoon een goede entertainer (let wel: geen comedian) zou kunnen zijn, maar zich nu in te veel bochten moet wringen om de zaal erbij te houden. En laat de moraal maar zitten, die licht er nu zo dik bovenop dat het pijn doet… Cabaret moet schuren, ja, maar niet zo!
PS. In het postje hiervoor had ik het over de mooiste poster… berry heeft door de vreemde montage van de foto voor mij de lelijkste…

De tweede voorstelling is die van Alex Agnew. De eerste keer dat ik hem zag was in de halve finale van Cameretten, waar naartoe hij was afgereisd met een buslading van vrienden en bekenden uit het Belgische. Toen werd al duidelijk dat hij fantastische dingen kan met zijn stem en een uitstekende mimiek/houding om dat te staven. Het probleem wat toen zijn materiaal, het was niet al te origineel en veelal te mager uitgewerkt. En dat is het gebleven. Hij doet nog steeds erg leuke dingen met mond en gezicht, en er zitten hier een daar geniale knallers tussen, maar veelal blijft de voorstelling eentje van heel veel losse flodders die er maar niet willen komen. Jammer, want ik blijf het idee hebben dat hij verder kan komen… mijn aantekeningen van Cameretten:
Vanuit België zijn 35 mensen met een busje meegereisd met de eerste act. Alex Agnew heeft zijn collega's meegenomen, die al een eerste slok van het Nederlandse bier achter de kiezen hebben. Maar Alex is rustig, Alex vertelt... over zijn jeugd en familie. In 'The greatest hits you never heard' gaat het over zijn Engelse vader en Belgische moeder, zijn depressieve zus en muziek. Veel muziek. Van Tom Jones-platen en musicals die zijn vader draaide tot de new age van zijn zus. Veel muziek, hij zingt ook niet onverdienstelijk, maar allemaal fragmenten uit bestaande nummer, waardoor e.a. een beetje te groot medley gehalte krijgt. De Belgische tongval is mooi en zijn Engels is volgens mij uit de omgeving Londen en perfect. Helaas psrak hij wel erg veel Engels. Als gevolg hiervan begonnen mensen in mijn directe omgeving met elkaar te overleggen. Hoewel de tekst wat aan kracht zal inleveren zou ik hem toch adviseren om het te vertalen naar Nederlands. Of natuurlijk alleen nog maar voor jongeren optreden. Wel is hij, net als Najib Amhali of Klaas van Eerden, iemand die veel met (zelfgeproduceerde) geluiden doet. Of het nu de entree van een slechterik uit de film is, het missen van een tram, een sterfscène in een oude cowboyfilm is of een volledige vechtscène tussen hem en 15 ninja's is... dat maakt niet uit... je hoort alles en hij beeldt het goed uit. Zijn act is leuk om naar te kijken, maar moet meer ruimte krijgen, meer ruimte om al die nummers te brengen en om al die scene's na te spelen. Ik krijg het gevoel dat 1 uur materiaal in 30 minuten is gestopt en dit ten koste van de rustpunten is gegaan.