13 06 05 + 65 - 56 Kilkenny - Thank the Lord!

Ieder jaar is Kilkenny (oude hoofdstad van Ierland) het decor voor het grootste kleine standup comedyfestival van het jaar. 'The Cat Laughs' is de titel van het festival en meestal is het nog voorzien van een leuke sponsors, vorig jaar Murphy en dit jaar Smithwicks (beide biermerken trouwens). En inmiddels trokken uw trouwe reporters Arie Koomen en Patrick Deters in gepast kledij richting het golvend landschap dat Ierland eigen is.

In tegenstelling tot het Edfringe (het grootste festival van europa) en 'Just for Laughs' is dit festival alleen op invitatie mogelijk. De comedians zijn 'handpicked' door een zeer kundige organisatie. Dat bleek vorig jaar al toen we in een scala van 26 comedians slechts 2 rotte appels konden (maar dan echt rot) ontdekken. (Als reminder: ga nooit naar een vorstelling van Jason Byrne of van Jeremy Hotz). En dit jaar was het niveau weer enorm hoog. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen?

Je merkt het zo gauw je land... Ieren zijn een leuk volk! Ja, zo gauw je buiten Dublin bent. Daarbinnen zijn het douane beambten en winkelpersoneel en die willen allemaal wat van je, dus zaak om zo snel mogelijk je auto op te halen en vol gas op de eerste rotondes af te scheuren. Trouwens Arie was na een paar uurtjes weer geheel de oude!

Het schema dat we van te voren hadden opgesteld was zeer simpel. We wilden graag een aantal grote namen zien, of in een combi show of solo. En uiteindelijk kwam het erop neer dat we iedere avond 1 show meer zouden zien en de laatste avond alleen maar solo's.

Thema
Vorig jaar viel het op dat als je veel comedians op één plek samen brengt je ineens ook patronen in de maatschappij begint te ontdekken. Veel comedians werken toch veelal beschouwend en dat vind je terug in hun show. Vorig jaar was mijn verhaal dan ook getiteld 'Stop the paedophiles!' omdat dat de slogan was van een Ierse politicus die graag in het Europees Parlement wilde (hij heeft het trouwens niet gehaald, nee echt!). En dit jaar viel het ons op dat een hoop comedians het over de religies hadden. Of dat nu is in de vorm dat de bijbelvertelling niet klopt, of hun eigen rol in de evolutieleer (voorzover dat niet wordt gevolgd) maakt niet uit, maar het geloof als thema was voor mij wel de rode draad! Dus dank de heer dat we er weer mochten zijn!

Avond één

De Master of Ceremony (mc) van de eerste show in Langtons (en enorme danszaal achter een groot café geen grand café want daarvoor schenken ze te veel)) was Dom Irrera. Dom is een klein mannetje dat als trademark zijn Amerikaans/Italiaanse accenten heeft. Het is de ideale man om een show te mc'en, als is het meeste materiaal van hem inmiddels wel op diverse CD's verschenen. Jammer, maar waar. Toch was het weer leuk om hem aan het werk te zien, zeker zijn interactie met de zaal is geniaal.

De comedian die aangekondigd wordt is Owen O'Neil, een roodharige Ier (nee, echt), die veelal hetzelfde materiaal als vorig jaar doet (zie het verhaal van vorig jaar). Wederom jammer maar waar. Het nieuwe materiaal behoeft nog veel werk wat ons betreft. Vreemd als je beseft dat hij dit jaar ook een solo voorstelling heeft in Kilkenny, je zou toch verwachten dat hij daarvoor nieuw materiaal heeft geschreven.

En dan een bijzonder moment, de comedian die als een soort mentor Arie heeft geadviseerd om Standup te gaan bedrijven, betreed het podium. Lewis Black! En man waarvan je elk moment verwacht dat hij een inzinking krijgt of dat zijn hart het begeeft. De optredens van Black zijn doordrongen met actueel / politiek materiaal en knallen van de energie. Heerlijk. Het materiaal is zelf hard en snedig! Het gaat dwars in tegen alle 'regels' van de etiquette en knalt de zaal in, heerlijk! Toch lijkt het Ierse publiek niet echt gecharmeerd van snedig materiaal. Pech voor de Ieren, maar des te meer lol voor ons!

De laatste voor vanavond is Tommie Tiernan, een Ierse held. Hij heeft in een paar films gespeeld, maar voor de standup comedians is hij toch bekend geworden door zijn werk als presentator van het BBC programma 'The Standup Show' waarin hij de vaste mc was. Toch is het materiaal dat hij doet voornamelijk veilig en makkelijk. Het jezusverhaal is wel aardig, maar toch komt het niet boven het gemiddelde uit. Niet dat we ons hebben verveeld, maar het was ook niet dat we hebben staan juichen...

Avond twee

Wederom begon onze avond in Langtons waar Neil Delamere de MC was. De taak van MC is over het algemeen nogal ondankbaar om dat je een totaal onderkoeld publiek naar een, van hitte, bubbelende massa moet zien te krijgen. Natuurlijk een onmogelijke opgave en vandaar dat MC's meestal wat het publiek proberen te kletsen om het ijs te breken. En de ene keer werkt het en een andere keer absoluut niet. Daarover later. Maar Neil deed zijn werk zeer goed en wist dat te doen zonder het gevoel te hebben dat hij veel van te voren had ingestudeerd... mooi om te zien.

De eerste comedian was Colin Murphy. Volgens eigen zeggen een comedian die reeds 7 jaar op het festival aanwezig is, maar desondanks toch bleef hangen in het makkelijke materiaal. Niet dat het vervelend was om naar te kijken, maar het ging toch te lang duren. Toch een aandachtspuntje... hoewel het sex materiaal meestal te makkelijk voor woorden is hebben we bij hem toch vreselijk gelachen.

Daarna de comedian waarvoor we waren gekomen... Rich Hall. Zie het materiaal van vorig jaar voor meer info, maar deze politieke/maatschappelijk betrokken comedian heeft een zeer bijzondere presentatie. Hij brengt zijn materiaal zeer afstandelijk, spreek het publiek steeds aan met 'well lady's and gentlemen' en lijkt bijna autistisch in zijn bewegingen. Maar zijn materiaal compenseert dat allemaal, maar toch lijkt het hier in Kilkenny wederom niet aan te slaan. Je ziet dat dit soort comedians zoals ook Lewis Black het dak er toch niet afkrijgen.

De laatste van deze voorstelling was de publiekslieveling en presentator van de Live Floor Show op de BBC Dara O'Briain. Naar Ierse maatstaven een boom van een vent (hij is een kop kleiner dan Patrick, maar ok驠die met een enorm zelfvertrouwen op het podium staat. De podiumpresentatie is geweldig en de snelheid is 'mindbogling'. Hij past ter plekke zijn materiaal aan naar het publiek, maar zijn babbels met het publiek zijn ook heerlijk om te zien. Een must see voor iedere comedian.

Het meest bizarre aan de eerste voorstelling: Een brandalarm dat 3 keer in de optredens afgaat geeft de avond een bijzonder gevoel, maar nogal een vreemde beleving!

En daarna rennen... we hadden 15 minuten om aan de andere kant van Kilkenny te komen. En aangezien we dat hebben gehaald en nog 10 minuutjes over hadden zegt meer over de grootte van Kilkenny, dan over onze conditie.

In het Kilbride congrescentrum (wat betekend: zalen met hoogpolige wollen vloerbedekking !!) was de MC Dara O'Briain... bekende naam? Yep... bovenstaande vriend. Hij mocht MC'en en trof het minder met zijn publiek. Tenminste... er zaten twee vreselijke mannen vooraan die echt op wilde vallen... en dat ook deden... jammer, maar waar! Volgende keer beter. PS. het deed niets af aan Dara's presentatie, maar als publiek was het irritant om te zien.

De ontdekking van het festival voor ons is Hal Cruttenden. Het is een jonge vent uit London die door middel van heel slim materiaal en innemende podiumpresence het publiek gewoon weet in te pakken. Een mooie beschrijving: Een heteroseksueel met homoseksueel materiaal. Juist door de nadruk op zijn 'modisch' uiterlijk, 'posh' (bekakt) taalgebruik en inlevende manier van vertellen wordt je 驮 kant opgestuurd (wat hij ook bewust doet), maar de verhalen van zijn huwelijk met een Noord-Ierse vrouw brengen je weer aan de andere kant van het spectrum. De grappen over politiek en zijn naﶩteit daartegenover zijn innemend en ontwapenend. En als hij dan ook nog afsluit met zijn speech op de HAL conferentie... zijn wij om!

Daarna komt gelijk de teleurstelling van het festival is Kevin Meaney. Makkelijk en te makkelijk materiaal. Laag bij de gronds, een act die echt een act is en totaal ongeloofwaardig. Dus ons advies 'Don't go to Kevin Meaney! Lose him from the guest lists'.

En de hekkensluiter van de LANGE avond was Ardal O'Hanlon (speelde in de populaire comedyserie Father Ted). Het is een publiekslieveling van de Ieren en hij is ook zeer vermakelijk. Hij ontstijgt het niveau van vermakelijk helaas niet, maar zijn materiaal is veilig en erg leuk. Jammer dat dronken Ieren ook steeds luidruchtiger worden, waardoor de show steeds moeilijker te volgen was.

Avond drie

Gedurende een uitermate vroege (7 uur) en uitverkochte (Langtons vol) voorstelling mochten we genieten van Bill Bailey, comedygod! Tenminste... hij is erg leuk, zeer vaardig, speelt diverse instrumenten, heeft leuk materiaal en is een genot om naar te kijken. Vreemde uitstapjes volgens uitermate snel muzikale uitspattingen (en verzoekjes) op om weer te ontaarden in dat waar hij goed in is... Hans Liberg, maar dan ijzersterk en iets meer in 'touch' met de moderne stromingen  En natuurlijk even een momentje van trots van Arie... Bill Bailey vraagt op een gegeven moment nummers te roepen om te 'veramerikaniseren' op een banjo en degene die de langste uitvoering, inclusief het meeste commentaar van Bailey, was de suggestie van onze langharige vriend! 'Lady in Red'!

Daarna hebben we een uurtje mogen genieten de lokale voetbalgekte om ons daarna te storten in de show van Reuben. Vorig jaar ik hem al gezien en op mijn voordracht vertrokken we nu voor een uur in de wereld van deze kortharige (Onno Innemee look-a-like) Ierse comedian/mime speler. En normaal heb ik het niet op mime spelers, maar de manier waarop deze man je mee weet te nemen naar de eerste moonwalk, zijn avondjes in de disco, de keuring in een sportsteam en vingerjaloersheid... superlatieven schieten gewoon even te kort. Wederom de winnaar van het jaar... Reuben... waarschijnlijk ook omdat het bijna een geheel andere tak van sport is. Het is geen comedy in de basis betekenis van het woord, maar de manier waarop hij zijn set opbouwt, hoe de grappen worden gebracht etc... dan is het ineens wel weer comedy.

En daarna in gestrekte draf het dorp door naar de voorstelling van Dylan Moran, een van de schrijvers van de populaire serie 'Blackbooks' en diverse films. De voorstelling, ja... we zijn er nog niet uit. Enerzijds heeft hij leuke verhalen, voornamelijk observationeel materiaal, en weet hij het publiek de gehele voorstelling aan hem te binden. Hij heeft de routine en de podiumpresence die nodig is om ons in de stoelen te houden. Anderzijds is hij zo warrig en zo aan het zoeken dat het ongeloofwaardig wordt en een stukje nonchalant overkomt richting het publiek. 'Doe je dit nu voor het eerst of... '. Wij zijn er niet uit, we hebben ons wel vermaakt maar zijn niet onder de indruk... dat is het denk ik!

KittyFlicks

Maar we hebben het alleen nog maar over de avonden gehad. De dagen hebben we gevuld met de traditionele zaken zoals sightseeing en lekker touren in een van de mooiste landen van europa. Dus daar gaan we niets over vertellen. Maar zowel de zaterdag als de zondagmiddag zaten Arie en ik in het plaatselijke theater wat tijdelijk als bioscoop was ingericht voor de speciale voorstellingen van KittyFlicks. Dit zijn speciaal uitgezochte korte films voor het festival. Het materiaal wat je te zien krijgt is heel divers: Soms geniaal en soms te flauw voor woorden. Over de laatste categorie laten we ons natuurlijk niet verder uit, maar een paar tips van uw afgevaardigden in Kilkenny:

Fallen Art (Tomek Baginski (POLAND))- "One final mission for these soldiers will create a lifelong legacy"
Not There Yet (Jason Tammemagi (IRL)) - "Inspired by Irish Rail's advertising slogan, a journey into Irish transport, one of the finest examples of transport mayhem ever seen."
Our time is up (Rob Pearlstein (USA)) - "When a therapist (Kevin Pollak) finds out he has six weeks to live, he adopts a fresh method of treatment: brutal honesty."
Gopher Broke - (Jeff Fowler (USA)) - "Nominated for an Oscar© in 2004, a hungry gopher devises a scheme that he hopes will provide him with a tasty snack."

Van sommige films is een teaser te zien en de rest zul je op een festival tegen moeten komen... maar Fallen Art is voor ons de winnaar! En nee, ik ga geen plotlines verraden  Zo zijn we niet!

Al met al... wij zijn weer gelukkige comedyfreaks... en zijn enigszins betraand over het naderende afscheid met dit heerlijke festival... tot snel... lachende katjes!

And on a personal note: Bedankt voor de pudding, worstjes, bacon, eieren, steak's, blt's, club sandwiches, chips (en dan natuurlijk niet die dingen in zakken, maar de 'proper chips') en alle andere calorieverrijkende maaltijden en toetjes... We zullen de komende dagen nog wel een in zout/vet coma verblijven, maar 'it was for a righteous course'!